Star Tales - gwiezdne opowieści...

Podczas wojny wszystko działo się tak szybko, że czasem na wyrzuty sumienia nie było czasu. Przychodziły już po wszystkim, w chwili wytchnienia. Podczas wojny okrucieństwa było tak wiele, ze walcząc z jednym automatycznie otwierało się drzwi nowemu. Teraz to zupełnie inna sytuacja i zachowanie Leri w pewnym sensie było normalne. Nie można wymagać od jedi tego, ze będzie ponad wszystkim tylko dlatego, ze jest jedi. Serce musi wiele wycierpieć, nim obuduje się powłoką.  Ale stwardnieć nie może nigdy.
James wstał. Nogi go nagle rozbolały, zaczęły kłuć. Długo siedział w jednej pozycji. Nie miał odruchu ruszania się w medytacji i tym to skutkowało. Podkuśtykał do Sisco i n zawisł na nim. Miał silną potrzebę teraz go rozgłaskać.
- Zaraz zadzwonię do mojego seminarzysty, przyjdzie i zabierze cie na sale sportową. Pobiegasz sobie. – wyjął komunikator. Nie chciał, by Sisco tu stał i patrzył, jak oni „dziadują” między sobą. A podziadować trochę trzeba. Podżedaić sie

W pewnym momencie poczuł się nawet winny. Było dobrze, pstryk, wszyscy się budzą i jest le. Zapiszczał cichutko i wtulił się w Jamesa. Teraz nie rozumiał i znowu zaczął się bać.

Leri tymczasem powoli się uspokajała, pogrążona w medytacji i odcięta od pozostałych bodźców ze świata zewnętrznego. Potrzebowała po prostu czasu na poukładanie sobie tego wszystkiego. Odejście Maca i Sisca zarejestrowała krańcem świadomości, ale to póki co nie liczyło się zbytnio.
James zapewne da czas Leri na medytację i nie będzie jej siłą z niej wyciągał, więc zabraczka dopiero po kilkunastu minutach powróci do realnego świata. Najpierw wróci pełna świadomość a następnie otworzy oczy. No i się nieco zdziwi gdy nie zobaczy Sisca. ale potem wróci pamieć.

Leri w końcu wstała, co na pewno nie umknęło uwadze Jamesa. Rozejrzała się po pokoju, sprawdzając kto pozostał a potem powoli ruszyła w stronę Jamesa.
- Nasza sesja okazała się... pomocna. - zaczęła niepewnie. - Co z Sisciem?
Trochę jej było wstyd za to, że skupiła się w całości na sobie, ale uznała że w tym stanie bardziej zaszkodzi niż pomoże, więc pozostawiła resztę bardziej doświadczonemu Jamesowi. On pewnie zadbał o wszystko.

- Rozumiem. To było chyba najlepsze wyjście...
Ton jej głosu wciąż był nieco niepewny, apatyczny. Ale powoli wracała do siebie a ta chwila medytacji dodała jej sił i oswoiła się już z tym co widziała. Chciała też jak najszybciej przekazać Mavhonicowi informacje, które zdobyli. Im prędzej dopadną tego przemytnika tym lepiej dla wszystkich.
- Oby to wystarczyło na złapanie tych drani. Albo przynajmniej wpadną na ich trop
Leri teraz przyszło do głowy, że to co oni zobaczyli nie musi koniecznie kwalifikować się pod dowód sądowy. Ale o to będą się martwić później, najpierw niech ich dopadną.
- Trochę tak... jeśli pozwolisz mistrzu, chciałabym skontaktować się z Mavhoniciem. Im szybciej dostanie te informacje tym lepiej

Gdy już mieli się rozstawać to wszyscy zgromadzeniu w pokoju Jedi mogli poczuć zaburzenia w Mocy. Najsilniej odczuwał je James, Leri i Mac nieco słabiej, zaś dla Mini było to ledwo muśnięcie, nic niepokojącego.
Zakłócenie to było bardzo gwałtownie i wdzierało się bezlitośnie w umysł, powodując lekki ból głowy. A potem wszystko cichło ale pozostawało wrażenie nienaturalnej pustki. Bez wątpienia stało się coś strasznego, tu na Coruscant. I to w pobliżu.

James zachowywał się jak ktoś kto wie, ze już się nic nie wydarzy,ze to co najgorsze miało już miejsce, można odpocząć, i nagle...
co? Nie wiedział, ale wystarczyło by wydusić z niego powietrze z płuc i postawić na nogi. Mac tylko się poruszył, jakby zadowolony, ze zaraz będzie mógł powiedzieć to, co powiedziała Leri przed nim. Mini uchyliła tylko oko, pozostając w medytacji.
A James wyglądał przez chwile jak uosobienie śmierci.
- Tak... bardzo dokładnie, ale nie dotyczyło nas...